Bal w operze. Leszek Możdżer. Julian Tuwim.

KUP BILET

Info o rodzaju biletów

Basen Artystyczny Warszawskiej Opery Kameralnej

SPEKTAKL DLA WIDZÓW DOROSŁYCH

ŚWIATŁA STROBOSKOPOWE

OBOWIĄZUJĄ STROJE WIECZOROWE

Leszek Możdżer
Bal w operze

Libretto | Julian Tuwim

REALIZATORZY:

Reżyseria | Agnieszka Płoszajska

Kierownictwo muzyczne | Leszek Możdżer

Scenografia | Katarzyna Gabrat-Szymańska

Kostiumy | Małgorzata Słoniowska

Choreografia | Santiago Bello

Reżyseria dźwięku | Piotr Taraszkiewicz

Reżyseria światła | Adam Tyszka

Multimedia | Karolina Jacewicz

Przygotowanie wokalne | Paulina Stekla

Asystent choreografa | Darya Melekh

OBSADA:

Jeremiasz Gzyl

Joanna Gorzała

Stefan Andruszko

Agnieszka Tylutki

Andrzej Skorupa

Przemysław Niedzielski / Marcin Wortmann

Wojciech Kurcjusz

Bartosz Łyczek

Jędrzej Czerwonogrodzki

Monika Łopuszyńska

Klaudia Duda

Alicja Węgorzewska-Whiskerd / Marta Florek

AKROBACI:

Patryk Rybarski, Anna Czarniecka

TANCERZE/AKROBACI:

Klaudia Duda, Darya Melekh, Angele Villanueva Jara

Mateusz Wróblewski, Dawid Pieróg, Santiago Bello,Karolina Łykowska

ZESPÓŁ INSTRUMENTALNY:

Leszek Możdżer – fortepian, instrumenty klawiszowe

Piotr Mania – fortepian, instrumenty klawiszowe

Patryk Stachura – gitara basowa

Sebastian Frankiewicz / Paweł Dobrowolski – perkusja

W Basenie Artystycznym wydarzy się coś, czego nie da się zaszufladkować.

Nie recital. Nie koncert. Nie „gościnny udział”.

Leszek Możdżer w operze. W spektaklu. W samym środku scenicznego żywiołu.

„Bal w operze” według poematu Juliana Tuwima powraca w nowej, bezkompromisowej odsłonie – jako widowisko muzyczno-teatralne na styku opery, performansu i współczesnego teatru. Groteska, która śmieszy do momentu, w którym przestaje być zabawna. Apokaliptyczna wizja świata pod maską przepychu. Bal, który trwa, choć wszystko drży.

Leszek Możdżer nie tylko tworzy warstwę muzyczną i kieruje zespołem instrumentalnym. On wchodzi w strukturę spektaklu. Jest obecny. Reaguje. Współtworzy napięcie między słowem a dźwiękiem.

To spektakl dla widzów dorosłych.

To bal, w którym publiczność staje się współuczestnikiem.

To lustro. Niekoniecznie wygodne.

„Bal w operze” – najbardziej znany poemat satyryczny Juliana Tuwima – powraca w nowej, bezkompromisowej odsłonie jako widowisko muzyczno-teatralne na styku opery, performansu i współczesnego teatru. To apokaliptyczna wizja świata, w której groteska splata się z przenikliwą diagnozą kondycji społecznej. Powstały w latach 30. XX wieku tekst, będący ostrą satyrą na dekadencję elit i przeczucie nadciągającej katastrofy, dziś brzmi zaskakująco aktualnie – odsłania mechanizmy zbiorowej iluzji i moralnego rozkładu ukryte pod maską przepychu.

Nową warstwę muzyczną utworu tworzy Leszek Możdżer – artysta o nieograniczonej wyobraźni i wyjątkowej wrażliwości brzmieniowej. Jego kompozycja i kierownictwo muzyczne nadają spektaklowi współczesny puls oraz dramatyczną głębię, budując napięcie między słowem a dźwiękiem.

Zapraszamy na Bal w operze ! Obowiązują stroje wieczorowe.

Recenzje

O matko, co to był za wieczór…

Dress code: gala, więc człowiek w cekinach, brokacie i z muchą — a i tak czuł się odrobinę niedostrojony. Bal jeszcze się nie zaczął, a w foyer już wrzało: dziewczyny, panowie w cylindrach, muzycy w białych frakach i lakierkach błyszczących jak lustro. Wchodzący, lekko zdezorientowani goście słyszą, jak ktoś pobrzękuje Poloneza A-dur. Prowokacja? Owszem — i bynajmniej nie jedyna.

Co może zaskakiwać, całość pozostaje zasadniczo wierna oryginałowi Julian Tuwim. W jego poemacie — i tu, na scenie (a właściwie: na wybiegu) — poeta, posługując się językiem o silnym emocjonalnym napięciu, rozlicza możnych swojego czasu: ludzi, którzy zamiast zająć się nadciągającą katastrofą, bawią się, jakby jutra miało nie być. Trudno oprzeć się wrażeniu, że Leszek Możdżer zaprosił na swój bal współczesną warszawską elitę właśnie po to, by mogła przejrzeć się w tym samym, bezlitosnym lustrze.

www.rafalturow.ski

Czujna na otaczającą rzeczywistość reżyser Agnieszka Płoszajska umiejętnie wprowadza widzów w labirynt znaczeń, pod groteskowym kostiumem i pozornie błazeńskim tonem ukrywając poważne pytania dotyczące narzucającej roli społeczeństwa i kultury, a także powszechnej gry pozorów i kultu pieniądza. Ostrości dodają cytaty z Objawienia św. Jana, które zapowiadają totalne zniszczenie i nieuchronny koniec. Nie widać cienia nadziei na zmiany, a jedynym rozwiązaniem wydaje się całkowita zagłada tego świata. Katarzyna Gabrat-Szymańska w pomysłowy sposób dostosowuje scenografię do możliwości nowej sceny i, pamiętając o onirycznej formie sztuki, miesza przepych i blichtr z kiczem oraz kabaretowym, przesadnym stylem, podkreślanym wyrafinowanymi kostiumami Małgorzaty Słoniowskiej. Choreograf Santiago Bello uwypukla i eksponuje frazy Tuwima: „tempo: szampan, szatan, szantan”

Anna Czajkowska/www.teatrdlawszystkich.pl

Tym samym “Bal w operze”, najbardziej znany poemat satyryczny Juliana Tuwima, powraca w nowej, bezkompromisowej odsłonie jako widowisko muzyczno-teatralne na styku opery, performansu i współczesnego teatru. To apokaliptyczna wizja świata, w której groteska splata się z przenikliwą diagnozą kondycji społecznej. Powstały w latach 30. XX wieku tekst – będący ostrą satyrą na dekadencję elit i przeczucie nadciągającej katastrofy – dziś brzmi zaskakująco aktualnie, odsłaniając mechanizmy zbiorowej iluzji i moralnego rozkładu ukryte pod maską przepychu.

Leszek Możdżer nie tylko tworzy warstwę muzyczną i kieruje zespołem instrumentalnym. Wchodzi w strukturę spektaklu. Jest obecny. Reaguje. Współtworzy napięcie między słowem a dźwiękiem. Jego kompozycja nadaje przedstawieniu współczesny puls i dramatyczną głębię, budując intensywną, wielowymiarową przestrzeń sceniczną.

www.wirtualnemedia.pl