CHODZENIE

Na podstawie opowiadania Thomasa Bernharda w przekładzie Sławy LisieckiejChoreografia i wykonanie: Tomasz Jan WygodaReżyseria: Agnieszka OlstenKostiumy: Marek Adamski

Czy można chodzić i nie myśleć? Czy można myśleć i pozostać w bezruchu? A co się stanie, kiedy rytm kroków zacznie wyznaczać rytm myśli?

Chodzenie to spektakl, którego nie ogląda się z teatralnego fotela. To doświadczenie, w którym widzowie stają się uczestnikami, a ich własne ciała, kroki i oddechy – częścią przedstawienia.

Podążając za Tomaszem Janem Wygodą, choreografem, tancerzem i aktorem, uczestnicy wyruszą w niezwykłą, blisko trzykilometrową wędrówkę przez labirynt Teatru Wielkiego - Opery Narodowej. Przejdą przez klatki schodowe, wąskie korytarze, windy, pracownie malarskie i krawieckie, tapicernię, pralnię, magazyny kostiumów, zascenie – dla widzów/osób chodzących są to przestrzenie na co dzień niedostępne, nieznane, obce, zaskakujące, przez co niezwykle intensywne w doświadczaniu. Architektura nie jest tu dekoracją, a pełnoprawnym partnerem i generatorem znaczeń.

Przewodnikiem tej podróży jest tekst Thomasa Bernharda, jednego z najbardziej bezkompromisowych pisarzy XX wieku. Jego Chodzenie, w mistrzowskim przekładzie Sławy Lisieckiej, to hipnotyczna, obsesyjna opowieść o myśleniu, które nie potrafi się zatrzymać. Powracające frazy, zapętlające się zdania, myśli prowadzące do kolejnych myśli tworzą językową spiralę, w której chodzenie staje się sposobem doświadczania świata, ale także konfrontacją z granicami własnego rozumu.

W spektaklu Agnieszki Olsten literatura, architektura i choreografia przenikają się, tworząc jedną, intensywną partyturę. Repetytywny język Bernharda spotyka się z powracającymi gestami i sekwencjami ruchowymi Wygody. Przestrzeń teatru narzuca tempo, zmienia perspektywę, dezorientuje, zachwyca i pobudza zmysły. Widzowie nie tylko obserwują tę relację – współtworzą ją poprzez własny ruch, obecność i fizyczny wysiłek.

Chodzenie jest spektaklem site-specific, w którym architektura nie stanowi dekoracji, a ruch nie jest ilustracją tekstu. Każdy krok staje się myślą, każde przejście – zmianą perspektywy, każde zatrzymanie – możliwością usłyszenia czegoś na nowo.

Tutaj nie wystarczy patrzeć. Trzeba iść.

Spektakl ma charakter wędrowny i wymaga aktywnego udziału publiczności. Odbywa się w kameralnych grupach liczących maksymalnie 20 osób.Trasa prowadzi przez różnorodne, także na co dzień niedostępne dla publiczności przestrzenie Teatru Wielkiego - Opery Narodowej, w tym liczne korytarze, klatki schodowe i zaplecze techniczne teatru.Uczestników prosimy o założenie wygodnego stroju i butów odpowiednich do chodzenia.