European Documentary Film Competition — 21st Szczecin Film Festival

17:00–19:30 Konkurs Europejski Filmów Dokumentalnych Blok 1 – Kino Zamek

Historia rodziny, miłości, wsparcia i walki z nieuleczalną chorobą – stwardnieniem zanikowym bocznym. Pokazuje codzienność Roberta Dymkowskiego, legendy Pogoni Szczecin – człowieka, który dziś walczy o każdy kolejny dzień razem z najbliższymi. Choroba zabrała mu ruch, ale nie odebrała głosu, poczucia humoru ani miłości bliskich. To także opowieść o kibicach, przyjaciołach i całym środowisku sportowym, które pamięta o swojej legendzie. Twórcy pracowali nad nią blisko 2 lata, towarzysząc bohaterowi w szpitalu, podczas rehabilitacji, na rodzinnych uroczystościach i w spotkaniach z przyjaciółmi oraz kibicami. W filmie wykorzystano archiwalne nagrania rodzinne, bramki dla Pogoni i zdjęcia z prywatnego archiwum.

Reporter, reżyser, operator i dokumentalista z 30-letnim doświadczeniem. Socjolog z wykształcenia. Zajmuje się również komunikacją i marketingiem. Z Polskim Radiem Szczecin związany od 1996, w latach 2011–2016 redaktor naczelny stacji. Przez wiele lat autor „Rozmów pod krawatem”, cyklu wywiadów z politykami. Reporter w TVP i TVN. Jako operator relacjonował w 2023 wydarzenia w Ukrainie z Charkowa, Kramatorska, Chersonia, Odessy i Doniecka. Współautor filmu dokumentalnego „Uchodi. Naród niepotrzebnych” (2021) o losach młodych Białorusinów zmuszonych do ucieczki z kraju po masowych protestach przeciwko reżimowi Aleksandra Łukaszenki w 2020.

Głosy pełnego wątpliwości i skłonnego do narzucania ograniczeń społeczeństwa nie są w stanie powstrzymać twórczego zapału Maríi José – niewidomej malarki, która pozwala, by kierowała nią pasja do malarstwa i życia.

Twórca filmów dokumentalnych i niezależny dystrybutor z Sewilli (Hiszpania). W swojej twórczości koncentruje się na kinie dokumentalnym o charakterze zaangażowanym społecznie i aktywistycznym, eksperymentując z formą i narracją. Uzyskał tytuł magistra w dziedzinie filmu dokumentalnego (Creative Documentary) na UAB. Jego filmy były prezentowane m.in. na festiwalach Zinebi, Sitges i FIWOM.

Ukraińska matka walczy o sprawiedliwość po tym, jak rosyjski najemnik bezprawnie pozbawił życia jej syna. Zdeterminowana, by przerwać krąg przemocy ciążący na jej rodzinie, Nina niestrudzenie dąży do prawdy i ukarania winnych; jej historia pokazuje, jak nawet najmniejsze kroki ku sprawiedliwości mogą otworzyć drogę do uzdrowienia.

Ukraińska dokumentalistka, producentka i dziennikarka, której twórczość koncentruje się na osobistych historiach ludzi naznaczonych wojną i przemianami społecznymi. W swojej pracy łączy wrażliwość obserwatora z głęboką świadomością etyczną. Po rozpoczęciu pełnoskalowej rosyjskiej inwazji w 2022 zajęła się dziennikarstwem relacjonującym wydarzenia z linii frontu. Kontynuuje realizację projektów dokumentalnych i dziennikarskich, które ukazują ludzki wymiar współczesnej historii Ukrainy. Jest członkinią Ukraińskiej Akademii Filmowej oraz organizacji Documentary Association of Europe (DAE).

20:00–22:30 Konkurs Europejski Filmów Dokumentalnych Blok 2

Historia przyjaźni dwóch kobiet zamieszkujących wymierającą polską wieś w rumuńskich Karpatach. Hanka i Bronka pochowały już mężów, dzieci wyjechały za granicę w poszukiwaniu innych, lepszych perspektyw. Samodzielne i niezależne bohaterki imponują pogodą ducha, choć ich rzeczywistość nieubłaganie odchodzi w przeszłość. Pozostają wspomnienia o czasach, które już nie wrócą – i wspólne stawianie czoła wyzwaniom codzienności

Lingwistka i reżyserka filmowa, absolwentka reżyserii w łódzkiej Szkole Filmowej. Autorka filmów dokumentalnych „Kumotry” oraz „19.91”. Realizatorka projektów i formatów telewizyjnych, współpracująca m.in. z Arte oraz ZDF. Wcześniej związana także z Ośrodkiem Praktyk Teatralnych Gardzienice.

To krótki film dokumentalny o artystce akrobatyki ekstremalnej – Alice Rende. Przybliża jej proces twórczy oraz ukazuje, w jaki sposób osobista historia artystki przenika do jej twórczości. Bada relacje między wrażliwością, autorskim charakterem dzieła a performansem, stawiając pytanie o to, jak sztuka może stać się przestrzenią refleksji, odporności psychicznej i troski.

Reżyser filmów dokumentalnych, twórca wideo i edukator mieszkający w Kolonii (Niemcy). Studiował filmoznawstwo na Uniwersytecie Łódzkim, reżyserię w Szkole Filmowej w Gdyni oraz w Academy of Media Arts w Kolonii. Odbył również wymianę studencką w szkole EICTV na Kubie i uczestniczył w warsztatach EsoDoc, GoShort Talent Campus, Polska Doc czy Berlinale Talent Campus. Organizował warsztaty filmowe dla dzieci i młodzieży w Turcji, Rumunii i Polsce, przez 2 lata wykładał na Uniwersytecie Gdańskim oraz w School of Form. Jest autorem artykułów i wystaw fotograficznych. Jego prace prezentowano na międzynarodowych festiwalach, m.in. Doc Leipzig, Krakowskim Festiwalu Filmowym, Flensburg Film Festival, Austin Polish Film Festival, Cheap Cuts Festival, European Film Festival oraz Lublin International Film Festival. Za pośrednictwem swojego studia Circus.Film współpracuje z europejską sceną cyrku współczesnego, tworząc kreatywne dokumenty i projekty wideo oraz realizując artystyczne przedsięwzięcia.

Na samym krańcu Afryki: po lewej stronie rozciąga się Ocean Indyjski, a po prawej – Atlantyk. W 2014 Phadiel napisał do mnie: „Lulu, na Przylądku Dobrej Nadziei wody obu oceanów się nie mieszają; to zagadka, której naukowcy nie potrafią rozwiązać – nawet ryby nie przekraczają tej granicy”. To ostatnie miejsce, które Phadiel odwiedził ze swoją żoną Kulsum, zanim trafił do więzienia, by odbyć karę 25 lat pozbawienia wolności. Kilka kilometrów na wschód leży Mitchells Plain – osiedle zbudowane w czasach apartheidu w celu odizolowania ludności mieszanego pochodzenia. To tutaj Kulsum mieszka samotnie z dwójką ich dzieci. Przez ponad dekadę wracam, by filmować kraj mojego dzieciństwa poprzez historie Kulsum i Phadiela. Nasze perspektywy i wyobrażenia przenikają się, tworząc obraz rzeczywistości tego złożonego kraju – rzeczywistości, która znajduje swoje odzwierciedlenie w jego kontrastujących krajobrazach.

Lulu Scott posiada trzy obywatelstwa: południowoafrykańskie, nowozelandzkie i francuskie. Dorastała w Botswanie. Po studiach psychologicznych i językowych w Nowej Zelandii przeniosła się do Francji, by studiować sztuki piękne. Skupiła się na filmie dokumentalnym, co zaprowadziło ją do Lussas, gdzie ukończyła studia magisterskie na kierunku “Master Documentaire de Création”. Przez wiele lat pracowała w tej szkole filmowej, jednocześnie realizując swój debiutancki film „Where Two Oceans Meet”.

16:30–19:00 Konkurs Europejski Filmów Dokumentalnych Blok 3

Agronom, poeta, myśliciel utopijny i rewolucjonista… Cabral, często nazywany afrykańskim Che Guevarą, stał na czele antykolonialnego ruchu w Gwinei Bissau i na Wyspach Zielonego Przylądka, walcząc z portugalskim kolonializmem aż do momentu swojego zamordowania w 1973. Prawa człowieka, utopie, międzyrasowa miłość, ambicja, wojna i zdrada to elementy składające się na ten swobodny portret, stworzony z wykorzystaniem materiałów archiwalnych oraz fikcyjnego dziennika, a wszystko to zarejestrowane na taśmie 16 mm. To dokument ukazujący niezwykłą nowoczesność wizji świata Cabrala.

Urodzony w Madrycie w 1982 twórca dokumentów i producent. Absolwent ESCAC, odbył staż na Politechnice Arcada (Helsinki). Jego twórczość koncentruje się na marginesie społecznym, pamięci zbiorowej i eksperymencie formalnym, balansując między wnikliwą obserwacją a esejem filmowym. Filmy, często będące efektem długotrwałych badań i dialogu z bohaterami, budują poetykę sytuującą się pomiędzy świadectwem a refleksją polityczną, podejmując tematy takie jak tożsamość, płeć, pamięć historyczna czy kino jako przestrzeń spotkania wspólnoty.

Były prezentowane i nagradzane na ponad 50 festiwalach na świecie. Dokument „City of the Dead” pokazywano na ok. 30 festiwalach, np. Fipadoc i SEMINCI, zdobył nagrodę City of Palma w 2019. W tym roku światową premierę miała też jego fabuła pełnometrażowa „The First Woman” (w First Appearance IDFA 2020); obraz ten pokazano na ponad 20 międzynarodowych festiwalach. Jego film „Burden” miał światową premierę na festiwalu FIDBA. Od 2019 dyrektor artystyczny festiwalu filmowego Majordocs.

W obozie dla uchodźców dzieci uczęszczają do niewielkiej szkoły, czekając na nowy dom w innym miejscu. Ich proste słowa odsłaniają obraz dzieciństwa naznaczonego wygnaniem. Wyłania się z nich rzeczywistość, w której radość współistnieje z niepewnością jutra.

Studiowała socjologię, etnologię i filmoznawstwo na Uniwersytecie w Paryżu VII, gdzie rozwinęła zainteresowanie obserwacją społeczności ludzkich. Jej filmy poruszają tematy trudności w komunikacji w rodzinach i związkach, depresji, siostrzeństwa, macierzyństwa (i jego braku), migracji i wygnania. Wyreżyserowała kilka krótkometrażowych fabuł – „La vie c’est pourri”, „Aucun chemin de fleur”, „Nino” – a jej niedawny debiut dokumentalny, „La petite école”, został zakwalifikowany do festiwalu filmowego w Clermont-Ferrand 2026. Obecnie kończy postprodukcję „L’ado” – swego pierwszego projektu, który czerpie z science fiction, pozostając jednocześnie mocno osadzonym w zwyczajnej, codziennej rzeczywistości. Angażuje się również w działania z udziałem amatorów, pomagając realizować projekty odzwierciedlające ich unikalne doświadczenia życiowe. Przede wszystkim ceni sobie konfrontowanie własnych pomysłów z perspektywą osób wywodzących się z różnych środowisk; traktuje to jako okazję do zmiany punktu widzenia i spojrzenia na wyzwania z innej strony, co wzbogaca jej twórczość. Pracuje także jako konsultantka scenariuszowa dla CNC (AVR1), Studiocanal oraz różnych firm produkcyjnych.

Film o rodzącym się na naszych oczach zjawisku intymnych relacji ludzi z chatbotami opartymi na SI. Punktem wyjścia jest historia Wiktorii, która w rozmowach z botem znajduje to, czego zabrakło jej w realnym świecie – uważność, poczucie bycia wysłuchaną i iluzję bezwarunkowej akceptacji. Jej doświadczenie staje się soczewką, przez którą widać szerszy proces: zmianę sposobu przeżywania samotności, bliskości i więzi w epoce algorytmów. Autorka konfrontuje osobistą opowieść z głosami psychologów i badaczy technologii, którzy ostrzegają, że relacje z AI przestają być niewinną ciekawostką. Mogą prowadzić do emocjonalnego uzależnienia, wycofania z realnych kontaktów, a nawet realnego zagrożenia zdrowia i życia. Reportaż unika prostych ocen. To opowieść o świecie, w którym intymność coraz częściej projektują systemy technologiczne, a nie drugi człowiek. Film stawia pytania o granice odpowiedzialności twórców AI i o społeczne koszty cyfrowej bliskości.

Reporterka TV realizująca reportaże społeczne. W 2021 nominowana do nagrody Grand Press za „Granicę życia i śmierci”, reportaż ukazujący dramatyczne losy dziewczynki na granicy polsko-białoruskiej. W 2021 zrealizowała także dokument o kryzysie humanitarnym, „Podlasie: granica światów”. Materiał ten zdobył główną nagrodę za najlepszy debiut na Ann Arbor Polish Film Festival oraz wyróżnienie na River Film Festival. Jej reportaże były także doceniane podczas World Media Festivals 2022 za wrażliwość społeczną i narracyjną siłę opowieści.

Na zdewastowanych terenach kopalni w regionie Madre de Dios, w południowo-wschodniej części peruwiańskiej Amazonii, młodej dziewczynie udaje się uciec z rąk mafii, która przetrzymywała ją jako zakładniczkę. Po ucieczce rozpoczyna walkę o sprawiedliwość; nagłośnienie jej historii w całym kraju przyciąga uwagę polityków, prokuratorów, sędziów i funkcjonariuszy policji.

Amaia i Raúl – reżyserzy, scenarzyści i producenci – współpracują ze sobą od ponad 20 lat. Za swoje projekty, takie jak “Minerita” (film na shortliście kandydatów do Oscara, nagroda Goya 2014) czy “El Infierno” (nominacja do nagrody Goya 2020, nagroda Hollywood SIMA za najlepsze zdjęcia i film dokumentalny), zdobyli ponad 150 wyróżnień na festiwalach krajowych i międzynarodowych. Ich film Day of Life” miał premierę w oficjalnej selekcji festiwalu w Cannes i zdobył Europejską Nagrodę Filmową, nagrodę Goya oraz nagrodę Platino za najlepszą animację, a także Nagrodę Publiczności na festiwalu w San Sebastián (SSIFF). Poszukując historii poruszających ważne kwestie społeczne – takie jak przemoc ze względu na płeć, dzieci-żołnierze, nieletni w więzieniach – podróżowali do Angoli, Sierra Leone, Boliwii, Peru, Kanady, Sarajewa i Meksyku.

19:30–22:00 Konkurs Europejski Filmów Dokumentalnych Blok 4

70 tysięcy ukraińskich, białoruskich i rosyjskich fanów jedzie do Warszawy na koncert białoruskiego rapera Maksa Korża. Należą do stworzonej przez niego subkultury „Dwiż” – bez polityki i narodowych etykietek jedynie pragnienie, by żyć wolno i czuć, że się żyje. Ale czy można żyć w oderwaniu od rzeczywistości, kiedy świat płonie?

Ma ponad 15 lat doświadczenia w tworzeniu filmów dokumentalnych i fabularnych, reality show, projektów na YouTube oraz filmów reklamowych. Po dramatycznych wydarzeniach na Białorusi w 2020 aktywnie współpracował z niezależnymi mediami, dążąc do dokumentowania bieżących wydarzeń oraz inspirowania ludzi poprzez pozytywne historie. Zrealizował ponad 40 projektów dokumentalnych. Jego głównym obszarem zainteresowań jest ukazywanie współczesnej historii przez losy ludzi walczących o swoje wartości i przekonania w burzliwych czasach.

Film “Château La Belle”, luźno inspirowany prawdziwymi wydarzeniami, opowiada historię zakładu psychiatrycznego w Alpach z lat 60. XX wieku. Kobiety przebywające w placówce poddawano lobotomii i gwałcono, a następnie doprowadzano do ciąży, by czerpać zyski ze sprzedaży urodzonych przez nie dzieci.

Łączy pracę scenarzystki z doradztwem na etapie rozwoju i produkcji projektów filmowych oraz działa jako międzynarodowa tutorka. Posiada bogate doświadczenie w selekcji projektów dla europejskich funduszy wspierających rozwój i koprodukcję filmów.

Scenarzysta i reżyser; karierę rozpoczynał od realizacji seriali dokumentalnych dla stacji RAI (1998–2003). Był producentem i współreżyserem filmu “Los Piojos de Evita” (2007) oraz autorem scenariuszy do krótkich metraży Isabel Herguery: “Amore d’Inverno” (2014) i “La mujer ilustrada” (2023). Wspólnie z Herguerą napisał scenariusz do pełnometrażowej animacji “Sultana’s Dream” (2023), która zdobyła liczne nagrody na festiwalach na całym świecie.

Kameralny portret Diane Jobson – ikony ruchu rastafariańskiego, bliskiej przyjaciółki i prawniczki Boba Marleya. Licząca dziś ponad 80 lat Diane mierzy się z upływem czasu i własnym dziedzictwem obrończyni słabszych, zachowując ironiczne poczucie humoru i niezachwianą szczerość.

W latach 70. Diane Jobson zyskała rozgłos jako bliska przyjaciółka i prawniczka Boba Marleya; pod jego wpływem przyjęła wiarę rastafariańską. Po śmierci muzyka poświęciła swoją karierę obronie najuboższych społeczności Jamajki, stając się uwielbianą na wyspie „prawniczką-rastafarianką”. Ta niezwykle nieustępliwa adwokatka – wyróżniająca się dredami o długości blisko 4 metrów – wciąż pracuje bez komputera, robiąc odręczne notatki i pomagając klientom mierzącym się z przemocą ze strony policji czy zarzutami o morderstwo. W trudach wymagającej pracy ukojenie znajduje w duchowej więzi z jamajską przyrodą oraz w długich rozmowach z przyjaciółką Sally Henzell – o starzeniu się, miłości i sensie życia. Film ukazuje oba rytmy życia Diane przez kameralne, skupione na jej osobowości sceny: wizyty w jamajskich gettach, odbieranie telefonów od klientów, pływanie z psem czy palenie ganji w towarzystwie Sally. Obie przyjaciółki mają ogromną radość życia i nutę przekory – zjeżdżają na linach nad dżunglą i wyruszają w podróż zabytkowym kabrioletem. Silna więź Diane z dziedzictwem Boba Marleya znajduje swoje dopełnienie w spotkaniach z jego dziećmi, dla których pozostaje ona ukochaną ciocią.

16:30–19:00 Konkurs Europejski Filmów Dokumentalnych Blok 5

Alejandro stracił nogę. Odnalazł jednak nowy cel: poprawę jakości życia osób, które – tak jak on – wykraczają poza przyjęte normy.

Reżyser i twórca materiałów audiowizualnych z Sewilli, wywodzący się ze środowiska skateboardingu i sportów ekstremalnych. Podróżował po świecie, dokumentując najważniejsze pokolenia skateboardzistów; współpracował m.in. z Red Bull International oraz pełnił funkcję dyrektora ds. postprodukcji w prestiżowej firmie Dubai Films. Jego pełnometrażowy debiut dokumentalny “Aliento” (2025), współreżyserowany z José del Corralem, zdobył 6 nagród i był prezentowany na 22 międzynarodowych festiwalach filmowych.

Reżyser i twórca materiałów audiowizualnych z Malagi (obecnie związany z Huelvą), wywodzący się ze środowiska sportów ekstremalnych i snowboardingu. Jego twórczość wyróżnia się wyrafinowaną techniką pracy z kamerą oraz szczególną wrażliwością na kolor i obraz.

W sercu indonezyjskiej dżungli, podczas gdy przywódca uchodźców z Timoru Wschodniego opowiada o popełnionych przez siebie w przeszłości zbrodniach wojennych, kobiety i dzieci trwają w niepokojącej izolacji. W tym tropikalnym czyśćcu, w cieniu palm kokosowych, od dwudziestu lat oczekują na powrót do ojczyzny – Timoru Wschodniego.

Urodzony w Nicei w 1990. W 2015 uzyskał tytuł magistra w dziedzinie sztuk widowiskowych (ze specjalizacją w filmie dokumentalnym) na Uniwersytecie w Liège (Belgia). Obronił tam pracę dyplomową o charakterze twórczym, zatytułowaną “A Cinematic Approach to the East Timor Genocide” („Filmowe ujęcie ludobójstwa w Timorze Wschodnim”), w której skatalogował różne sposoby przedstawiania zbrodni wojennych i ludobójstwa w kinie fabularnym i dokumentalnym. W 2016 ukończył szkołę filmu dokumentalnego w Lussas.

If You Don’t Like It, Look Away | Au Bain Des Dames

Joëlle każdego dnia spotyka się ze swoimi przyjaciółkami-emerytkami na plaży Bain des Dames w Marsylii. Niczym w teatrze pod gołym niebem, kobiety śmieją się, rozmawiają o miłości, seksie i starzejących się ciałach, a także na nowo definiują świat – z tą swobodą, jaką mają osoby niemające już nic do udowodnienia.

Pochodząca z Marsylii Margaux Fournier czerpie inspirację ze swoich śródziemnomorskich korzeni, kształtując własną wizję twórczą. Po ukończeniu studiów w Sciences Po Lille i La Fémis przystąpiła do realizacji swojego pierwszego filmu krótkometrażowego „Jeśli ci się nie podoba, odwróć wzrok”. Obraz, nakręcony w jej rodzinnym mieście, stanowi intymne spojrzenie na świat grupy siedemdziesięciolatek z Marsylii.

Kiran, fotograf-dokumentalista specjalizujący się w tematyce społeczności marginalizowanych, poznaje na malezyjskiej wyspie Langkawi grupę uchodźców z ludu Rohingya. Poruszony ich trudną sytuacją, inicjuje projekt edukacyjny mający na celu wsparcie dzieci poprzez naukę języka i zdobywanie kluczowych umiejętności, co ma im pomóc w integracji, rozwoju oraz budowaniu godnej przyszłości na wyspie.

Twórca filmowy i fotograf. Studiował sztukę filmową w Vigo, uzyskał dyplom z zakresu komunikacji audiowizualnej, a następnie ukończył studia magisterskie na kierunku reżyseria w Manchesterze. Pracował zarówno przy filmach fabularnych, jak i dokumentalnych. W 2023 rozpoczął realizację projektów i opowieści promujących zrównoważony rozwój oraz wywierających pozytywny wpływ na środowisko i społeczeństwo; efektem tych działań są m.in. krótkometrażowe filmy dokumentalne “A Food Story” oraz “Children of Rohingya”.

19:30–22:00 Konkurs Europejski Filmów Dokumentalnych Blok 6

Po 11 latach życia w zamknięciu w rodzinnym domu Adelina, młoda transpłciowa kobieta, ucieka z gruzińskiej wioski do Wiednia, by odnaleźć wolność i móc być sobą. Budując nowe życie, musi zmierzyć się z przeszłością, która nie daje o sobie zapomnieć. Dzięki sugestywnym obrazom i ukazaniu więzi łączącej matkę z córką, film „A Song Without Home” tworzy wielowymiarowy portret poczucia przynależności oraz złożoności wolności, wykraczającej poza wymiar czysto fizyczny.

Twórca filmowy nominowany do nagrody Europejskiej Akademii Filmowej. Jego pełnometrażowy debiut, „A Song Without Home” (2026), to pierwszy gruziński film dokumentalny zakwalifikowany do konkursu głównego festiwalu CPH:DOX; produkcja ta otrzymała nominację do nagrody Doc Alliance oraz została włączona do sekcji „Best of Fests” festiwalu IDFA, a także prezentowana była na wielu innych prestiżowych festiwalach na całym świecie. Jest absolwentem programów TIFF Filmmaker Lab, Berlinale Talents oraz La Résidence przy Festiwalu Filmowym w Cannes; jego filmy krótkometrażowe zdobyły liczne nagrody uprawniające do ubiegania się o Oscara i były pokazywane na ponad 300 festiwalach, w tym w Hongkongu i Locarno. Jest laureatem nagrody HFPA Film Independent Award, przyznawanej przez organizatorów Złotych Globów.

„Bat Mom” to film dokumentalny autorstwa Damiana Kopackiego, opowiadający o kobiecie, która poświęciła całe swoje życie ratowaniu jednych z najbardziej niezrozumianych zwierząt na świecie. Pani Basia, znana w lokalnej społeczności jako „Bat Mom” (Mama Nietoperzy), prowadzi w swoim domu ośrodek rehabilitacji dzikich zwierząt, w którym opiekuje się chorymi, rannymi i osłabionymi nietoperzami z całego regionu. Towarzyszyliśmy bohaterce w jej codziennych zajęciach – karmieniu, rehabilitacji i nauce latania – podczas których przygotowuje ona zwierzęta do powrotu na wolność.

W lipcu 2022 Zgromadzenie Ogólne ONZ przyjęło historyczną rezolucję, uznając dostęp do zdrowego środowiska, w tym do czystego powietrza, za powszechne prawo człowieka. Jednak 99% światowej populacji oddycha toksycznym powietrzem. Z tego powodu na świecie co godzinę umiera blisko 900 osób, co daje blisko 8 milionów przedwczesnych zgonów rocznie. Zanieczyszczenie powietrza jest większym zagrożeniem niż palenie tytoniu. Dzieci to jego najbardziej bezbronne i tragiczne ofiary – każdego dnia umiera 2000 dzieci poniżej 5. roku życia. Tylko 7 krajów na świecie, spośród 194, spełnia zalecenia WHO w kwestii zanieczyszczenia powietrza, które wynika z emisji drobnych cząsteczek pochodzących z transportu, procesów przemysłowych oraz spalania biomasy przez ludzi. Dokument był realizowany w Polsce, Wielkiej Brytanii, Chile, Stanach Zjednoczonych, Republice Południowej Afryki i Pakistanie.

Jest polską dziennikarką i wielokrotnie nagradzaną reżyserką filmów dokumentalnych. Większość swojego życia zawodowego spędziła w Wielkiej Brytanii, pracując dla telewizji BBC. Ewa podróżowała po wielu krajach na świecie, gdzie realizowała dokumenty śledcze, polityczne i programy poruszające kwestie społeczne. Jej filmy ujawniły nowe informacje o kwestiach takich jak korupcja w Rosji Borysa Jelcyna, tajne więzienia w Korei Północnej, wojna domowa w Kolumbii tajny i nielegalny program CIA ekstradycji w trybie nadzwyczajnym osób podejrzanych o terroryzm czy tragedia w Biesłanie. Od kilku lat Ewa Ewart jest prezenterką pasma filmów dokumentalnych o tematyce zagranicznej w TVN24 i TVN24Bis.