Nowy Teatr

Lepkie obrazy. Lee Miller – kobiece spojrzenie i surrealizm okrucieństwa

10 December
19:00
—
Tickets

Sold by: nowyteatr.org

Go to nowyteatr.org ↗

You will be redirected to the partner's website in a new tab.

ul. Madalińskiego 10/16, Warszawa

Monachium, 30 kwietnia 1945 roku. W wannie Adolfa Hitlera siedzi modelka-fotoreporterka, która przyjechała tam prosto z dokumentowania wyzwolonego obozu w Dachau. Jej wojskowe buty, oblepione błotem ludobójstwa, brudzą jasny dywanik łazienkowy. Na krawędzi wanny stoi portret Fuhrera, a na półce obok wyrzeźbiony akt kobiecy. Niewiele jest fotografii „historycznych” tak otwarcie zainscenizowanych i zarazem tak prawdziwych. W tym ujęciu wanna staje się przeciw-pomnikiem, a gest fotograficzny skażeniem intymnej przestrzeni sprawcy brudem jego zbrodni. Wykład odwołuje się do wstrętu w obliczu przemocy jako afektu, która oblepia. Śledzi jego wędrówkę od błota Dachau, przez zgolone głowy Francuzek oskarżonych o kolaborację z Nazistami, aż po nasze własne doświadczenie wizualne.

About the event

Monachium, 30 kwietnia 1945 roku. W wannie Adolfa Hitlera siedzi modelka-fotoreporterka, która przyjechała tam prosto z dokumentowania wyzwolonego obozu w Dachau. Jej wojskowe buty, oblepione błotem ludobójstwa, brudzą jasny dywanik łazienkowy. Na krawędzi wanny stoi portret Fuhrera, a na półce obok wyrzeźbiony akt kobiecy. Niewiele jest fotografii „historycznych” tak otwarcie zainscenizowanych i zarazem tak prawdziwych. W tym ujęciu wanna staje się przeciw-pomnikiem, a gest fotograficzny skażeniem intymnej przestrzeni sprawcy brudem jego zbrodni. Wykład odwołuje się do wstrętu w obliczu przemocy jako afektu, która oblepia. Śledzi jego wędrówkę od błota Dachau, przez zgolone głowy Francuzek oskarżonych o kolaborację z Nazistami, aż po nasze własne doświadczenie wizualne.

Aparat nie jest w stanie unieść smrodu obozów, ciężaru ciał ani oporu umysłu, który nie chce uwierzyć w to, co widzą oczy. Miller przemycała grozę do swoich zdjęć za pomocą gramatyki surrealizmu: zderzenia nieprzystających elementów. Jak wówczas, gdy w 1929 roku upozowała amputowaną kobiecą pierś na talerzu. W 1945 roku sfotografowała utopionego strażnika SS dryfującego w kanale oraz córkę nazistowskiego urzędnika na sofie, martwą, a jakby pogrążoną we śnie. Jej depesza wysłana do redakcji „Vogue’a”: „Błagam, uwierzcie tym obrazom” stała się nagłówkiem Believe It. Miller sprawiała, że przemoc, okrucieństwo i groza stawały się czytelne im bardziej były odpodobnione. Czy jej szczególny sposób patrzenia był jedyną szczerą formą dokumentu, jaka pozostała, gdy historia prześcignęła „konwulsyjne piękno”, o którym pisał André Breton, a trauma jednostkowa i indywidualna narzucała niemotę i paraliżowała wyobraźnię?

Podczas spotkania zastanowimy się wspólnie, co się dzieje, gdy najczęściej oglądana kobieta awangardy odwraca się i patrzy sama. Wykład prowadzi ku kobiecemu spojrzeniu, które jest ironiczne, drobiazgowe, forensyczne, i bezlitośnie bystre. Interesować nas będzie, czy można je zainscenizować na nowo, nie poddając go zawłaszczeniu. Czym jest dzisiaj odkrywanie Miller za sprawą biografii, retrospektyw, biopicu, a teraz także opery. Samo w sobie jest formą pamięci, którą należy odczytać krytycznie: jakiej Lee Miller potrzebujemy? Ofiary, bohaterki, muzy, świadkini?

Comments

No comments yet

Be the first to comment

Łączenie z serwerem...

Wystąpił błąd. Odśwież X