Otello (Othello, USA 1951)
reżyseria i scenariusz: Orson Welles wg sztuki Williama Szekspira
obsada: Micheál MacLiammóir (Jago), Suzanne Cloutier (Desdemona), Orson Welles (Othello) Robert Coote (Rodrigo), Michael Laurence (Cassio) i inni
„Otello” Wellesa jest jedną z najbardziej radykalnych adaptacji Szekspira w historii kina. Realizowany przez cztery lata w Mogadorze, Wenecji, Perugii, Safi i Rzymie, finansowany z ról aktorskich Wellesa (m.in. „Trzeciego człowieka”), kręcony fragmentarycznie, z trzema aktorkami w roli Desdemony (Lea Padovani, w końcu Suzanne Cloutier - film jest tekstualnie niestabilny. Istnieje co najmniej sześć wersji archiwalnych, nie licząc restauracji z 1992 roku. Jest adaptacją w formie kolażu (z 40 fragmentów), który dekonstruuje tekst Szekspirowski. Z 673 wersetów Aktu I Szekspira Welles zostawia przykładowo około 200. Kolker podkreśla, że Welles dąży do „pure cinema” – obrazów i dźwięków, które mają rezonans emocjonalny i intelektualny poza werbalnym dyskursem dramaturga. Reżyser odrzucając poezję werbalną, tworzy własną poezję wizualną, inspirowaną, a nie dyktowaną przez Szekspira. Reżyser odwraca strukturę tragedii. Prolog, jest tour de force, jest niemy (poza gwarem i śpiewem łacińskim): pionowa szczelina światła rozszerza się, ukazując odwróconą, czarną twarz martwego Otella w kościele. Dwa równoległe kondukty pogrzebowe – czarni mnisi niosą Otella, biali – jasną Desdemonę. W przeciwnym kierunku żołnierze ciągną Jaga na łańcuchu i zamykają go w klatce wysoko nad placem. Kamera pochyla się w dół na czarny mur – ciemność. Tragedia przeznaczenia staje się „mystery story” – kryminałem. Co się stało? – pyta widz. To przestawienie planów czasowych zbliża „Otella” do europejskiego kina artystycznego, do Eisensteina („Aleksander Newski”, „Iwan Groźny”), a oddala od Hollywood. Welles nie pozwala zapomnieć, że film jest czarno-biały. Czerń/biel nie są neutralne. Cała sekwencja otwarcia zaczyna i kończy się w mroku czerni. Symbolika tonalna sugeruje dopełniające się aspekty rzeczywistości. Odwaga filmu powoduje, że Anderegg anachronicznie nazywa „Otella” filmem postmodernistycznym: postrzępione krawędzie montażu, miejsca puste, rozproszone wątki konstytuują film który wybiera filozofię przypadku dziejowego, hierarchię kosmicznej anarchii. Najostrzejszy spór krytyczny wokół filmu dotyczy rasy. Virginia Mason Vaughan, Peter Donaldson, John Collick i Barbara Hodgdon zarzucali Wellesowi, że zminimalizował kwestię rasową. Anderegg natomiast Wskazał, że fotografując w Maroku i Wenecji, z lokalnymi statystami, Welles urealnia ukryte orientalizujące tendencje tekstu. Napięcie między prymitywizmem a wyrafinowaniem, między wiernością pochodzeniu a asymilacją, staje się widoczne. Dlaczego Otello jest jasny? W 1952 roku, kiedy Paul Robeson po raz pierwszy jako czarny aktor zagrał Otella z białą obsadą na Broadwayu, zdjęcia z „Life Magazine” wywołały rasistowskie reakcje konserwatywnych mediów. „Breen Office” (cenzura Hollywood) poinformowało producentów Wellesa, że nie przepuści filmu, jeśli Otello będzie grany „na czarno”, nawet przez pomalowanego białego aktora. Otello jest jednak - mimo przeszkód - emancypacyjnym tekstem otwartym: kontrowersyjnym, polemicznym, radykalnie modernizującym w filmie teatralną formę. Budzi opór swoją niemal romantyczną fragmentarycznością. Ale film przetrwał próbę czasu właśnie dzięki swojej niestabilności. Jego ostry montaż zrodzony z konieczności, w związku z niepełnością i niegotowością całości zamierzonego materiału - stał się dla eksperymentującego artysty uświadomionym w trakcie realizacji wyborem estetycznym.
Wstęp wolny!
Przedstawiamy Wam rozkład jazdy na najnowsze seanse: Akademia Zapomnianych Arcydzieł Filmowych – Teatr w kinie
DOSTĘPNOŚĆ
Informacje o dostępności budynku przeczytasz na naszej stronie internetowej w zakładce „Dostępność“ (kliknij, w link żeby przejść). Jeśli potrzebujesz dodatkowych informacji lub chcesz skorzystać z asysty, skontaktuj się z koordynatorem dostępności, mail: dostepnosc@ddkweglin.pl, telefon: 511-020-101.
Dzielnicowy Dom Kultury „Węglin”
Otello (1951)
Tickets
Sold by: ddkweglin.pl
Go to ddkweglin.pl ↗You will be redirected to the partner's website in a new tab.
reżyseria i scenariusz: Orson Welles wg sztuki Williama Szekspira
About the event
Comments
Log in to add a comment
Log in
No comments yet
Be the first to comment