Rozważna i romantyczna

Powściągliwy romantyzm i obyczajowa ironia pióra Jane Austen przepuszczone przez urokliwy filtr georgiańskiej Anglii. Tajwański reżyser Ang Lee przyjrzał się angielskim konwenansom z dystansu przy jednoczesnym doświadczeniu pozorów klasowej dominacji wciąż odczuwalnych w świecie kontrastów Azji Wschodniej. Gwiazdorska obsada umocniła emocjonalny wymiar filmu, który w dodatku pozwolił głównej aktorce – Emmie Thompson – dowieść zdolności scenariopisarskich, czego podsumowaniem okazał się Oscar za najlepszy scenariusz adaptowany. Po śmierci Henry’ego Dashwooda jego majątek dziedziczy syn z pierwszego małżeństwa. Wdowa po nim wraz z trzema córkami: małą Margaret, Elinor (Emma Thompson) i Marianne (Kate Winslet), zostają zmuszone zamieszkać w wiejskiej posiadłości. Panny Dashwood muszą sprostać nowej – skromnej – rzeczywistości, w której jedynym sposobem na kobiecą stabilizację okazuje się zamążpójście. Dziewczęta nie zamierzają jednak podporządkować się ówczesnej obyczajowości stawiającej pozycję i wpływy ponad szczere uczucie. Rozsądna Elinor tłumi w sobie zauroczenie nieśmiałym , podczas gdy targana emocjami i stęskniona za romansem rodem z dramatów Shakespeare’a Marianne wzdycha do Willoughby’ego (Greg Wise), odrzucając zaloty szczerze jej oddanego pułkownika Brandona (Alan Rickman). Po śmierci Alana Rickmana w 2016 roku reżyser SZKLANEJ PUŁAPKI (1988) John McTiernan wspominał go jako „antytezę ról czarnych charakterów, z których najbardziej słynął na ekranie”. W tym kontekście kreacja Austenowskiego pułkownika odsłania wszechstronne umiejętności aktora słynącego za kulisami z hojności i życzliwości. Christopher Brandon to cieszący się wielką estymą właściciel Delaford, spętany jednak węzłem tragicznej przeszłości. Rickman brawurowo odzwierciedlił ciężar traumy cichego melancholika, przez którego twarz przemyka cień goryczy – w żaden sposób niezakłócający jego dystynkcji i godności, o których próżny Willoughby mógłby tylko pomarzyć.

EN Through the elegance of Georgian England, Jane Austen’s restrained romanticism and social irony shine through. Taiwanese director Ang Lee approaches English manners and class conventions with an outsider’s perspective, bringing a particular sensitivity to the tensions between social hierarchy, appearances and private feeling. The film’s emotional power is significantly enhanced by its star-studded cast. Emma Thompson, who portrays Elinor, also showcased her talent as a screenwriter, winning the Academy Award for Best Adapted Screenplay for her adaptation. After Henry Dashwood passes, Norland passes to his son from his first marriage, leaving Mrs Dashwood and her three daughters – young Margaret, Elinor (Emma Thompson) and Marianne (Kate Winslet) – in greatly reduced circumstances. The Dashwood sisters must come to terms with their new—modest—reality, in which marriage is the only way for a woman to achieve stability. However, neither sister is ready to merely accept a social structure that prioritises wealth and status over true emotion. The composed Elinor maintains her affection for the retiring Edward Ferrars (Hugh Grant) in check; the impulsive Marianne, who yearns for a Shakespearean romance, is captivated by Willoughby (Greg Wise) and disregards the advances of the devoted Colonel Brandon (Alan Rickman). Following Alan Rickman’s death in 2016, DIE HARD (1988) director John McTiernan recalled how different Rickman himself was from the villains with whom he became so closely associated on screen. In that light, his Colonel Brandon reveals another side of the actor’s range: restraint, tenderness and melancholy rather than menace. Although Austen never gives Brandon a first name, the 1995 film calls him Christopher; the name has since become synonymous with the character. Brandon is the respected owner of Delaford, yet remains marked by a tragic past. Rickman conveys that burden with remarkable subtlety: bitterness flickers across his face without ever compromising his character’s dignity or self-possession – qualities the vain Willoughby could only aspire to.