Synowie (1948)

Synowie (All My Sons, USA 1948)

reżyseria: Irving Reis wg sztuki Arthura Millera

obsada: Edward G. Robinson (Joe Keller), Burt Lancaster (Chris Keller), Louisa Horton (Ann Deever), Mady Christians (Kate Keller), Howard Duff (George Deever) i inni.

Miller napisał tą wczesną sztukę po totalnej klapie własnego debiutu „The Man Who Had All the Luck”. Powiedział sobie, że zmieni zawód jeśli kolejna sztuka nie wypali. Pomysł podsunęła mu teściowa. Pokazała mu wycinek z gazety z Ohio o aferze Wright Aeronautical Corporation. W latach 1941-43 firma w zmowie z inspektorami wojskowymi zatwierdzała wadliwe silniki lotnicze na front. Afera wyszła dzięki robotnikom, którzy donieśli do komisji senatora Harry’ego Trumana. Trzech oficerów armii zostało skazanych za zaniedbanie obowiązków. Miller przeniósł to na scenę w duchu kameralnej tragedii Ibsena. Sam przyznawał, że zapożyczył konstrukcję z „Dzikiej kaczki”. Premiera odbyła się 29 stycznia 1947 w Nowym Jorku, w reżyserii wielkiego reżysera Elii Kazana (Miller dedykował mu sztukę). Temat sztuki jest pozornie kryminalny - ale problemowo to atak na American Dream. Miller pyta widza w teatrze/kinie, czy można budować dobrobyt rodziny na śmierci tytułowych „wszystkich naszych synów“.

Adaptacja filmowa z kolejnego 1948 roku wskazuje na aktualność tematyki. Reżyser Irving Reis, który zrealizował film w Universal wykreował modę na współpracę nowoczesnych dramaturgów z wielkimi studiami. Wszakże jest to bardzo wczesny, „hollywoodzki Miller”. Scenariusz napisał jednak Chester Erskine - bo adaptacja musiała być na ekranie znacznie złagodzona. Cenzura miała wówczas podłoże polityczne. W 1948 obowiązywał Kodeks Haysa. Sztuka Millera oskarżała system - wojennych spekulantów jako społeczne zjawisko w ramach amerykańskiego systemu politycznego. Film Erskine’a sprowadza to do winy jednego człowieka, Joe Kellera. Znika wątek aktywistyczny sugerujący, że „wszyscy tak robili“. Z drugiej strony fabuła stała się bardziej filmowa. Reis dodaje sceny, których nie ma w teatrze: scena w restauracji, gdzie wdowa wojenna nazywa Joe mordercą w twarz, wizyta Chrisa w więzieniu. Samo przyznanie się Joe jest bardziej dosłowne - w filmie mówi wprost, że wiedział o wadach, ale naprawa zrujnowałaby interes. Zakończenie filmu też jest inne. W sztuce kończy się rozpaczą Chrisa. W filmie z 1948 Reis dodaje hollywoodzkie „błogosławieństwo” Kate dla związku Chrisa i Ann. Samobójstwo Joe jest pokazane, a nie za teatralnymi kulisami. Mimo tych zmian, kompromisów i dodatków był to ważny film, wskazujący na możliwość czynnej i twórczej aktywności kina w najlepszych dekadach amerykańskiego dramatu. Edward G. Robinson dostał świetne recenzje za swoją rolę „twardziela” z miękkim podbrzuszem, a młodziutki Burt Lancaster już wtedy pokazał, że jest bardzo utalentowanym aktorem.

Wstęp wolny!

Przedstawiamy Wam rozkład jazdy na najnowsze seanse: Akademia Zapomnianych Arcydzieł Filmowych – Teatr w kinie

DOSTĘPNOŚĆ

Informacje o dostępności budynku przeczytasz na naszej stronie internetowej w zakładce „Dostępność“ (kliknij, w link żeby przejść). Jeśli potrzebujesz dodatkowych informacji lub chcesz skorzystać z asysty, skontaktuj się z koordynatorem dostępności, mail: dostepnosc@ddkweglin.pl, telefon: 511-020-101.